Jak to się zaczęło?

Wszystko zaczęło się od tego, że dr. Tadeusz Konczyński zorganizował pierwszy turniej piłkarski. Rozgrywki zostały zorganizowane na Błoniach w Krakowie. Wszystko działo się jesienią 1906 r. Pierwsze 4 drużyny w nagrodę dostały nowe stroje piłkarskie, które zostały przywiezione przez organizatora zawodów. W pierwszej "czwórce" znalazła się drużyna II Szkoły Realnej (przyjmuje się też nazwę jako drużyna Szkolnikowskiego). Koszulki były koloru jasnoniebieskiego, były przecięte niebieskim pasem. Na sercu widać było czarną kulę. Przyjęło się, że drużyna będzie nosiła nazwę "Niebiescy" ze względu na barwy strojów, jednak Józef Szkolnikowski (pierwszy kapitan zespołu) zainicjował, aby zmienić nazwę na "Wisła". Rok później do drużyny "Wisły" przyłączyły się innej zespoły, które również brały udział w turnieju na błoniach. Uczyniły to drużyny "Czerwonych" i "Różowych". Przyłączenie się tych drużyn uważa się za powstanie Towarzystwa Sportowego Wisła. Dzisiaj nazwalibyśmy to fuzją jednak to było zwykłe przyłączenie się grupki młodych osób. Pierwszy prezesem klubu został Tadeusz Łopuszański. Barwy klubowe przeszły kolejną przemianę. Drużyna odtąd grała w czerwonych koszulkach i czarnych spodenkach. Warto również dodać, że nowe stroje przyszły na specjalnie zamówienie prosto z Berlina. Wtedy to okazało się również, że  na piersi znajdują się dwie jasnoniebieskie gwiazdy. Postanowiono jednak zostawić tylko jedną.

Jeszcze przed wojną Wisła Kraków bardzo dobrze radziła sobie w rozgrywkach ligowych. Wtedy to zdobyliśmy dwa Mistrzostwa Polski i wiele razy stawaliśmy na podium. Pod koniec roku 1926 powstała Liga Polska, w której znajdowało się 14 zespołów. Nie było w niej odwiecznego rywala - Cracovii, która odmówiła startu, jednak jej miejsce zajęła inna krakowska drużyna, a mianowicie Jutrzenka Kraków. Zaczęło się bardzo dobrze "Biała Gwiazda" zdobyła tytuł mistrzowski, a legenda drużyny Henryk Reyman z 37 trafieniami do siatki został ogłoszony królem strzelców. Szczególnie dobrze radziliśmy sobie na własnym obiekcie, gdzie mieliśmy serię 12 zwycięstw pod rząd na własnym boisku. Rok później znów Wisła dominowała na arenie krajowej i ponownie zdobyła tytuł Mistrza Polski. Okazało się, że przed wojna był to ostatni triumf, jednak było bardzo dobrze bowiem Wiślacy znaleźli się 3 razy na drugim stopniu podium (1930, 1931, 1936) i 4 razy byli sklasyfikowani na miejscu trzecim (1929, 1933, 1934, 1938). Kibice byli bardzo zadowoleni z wyników drużyny, narzekali dopiero wtedy, gdy przed Wisła znajdowała się... Cracovia.

39-45

Jak wiemy był to ciężki czas dla całego świata, zwłaszcza dla Polaków. Do Krakowa wkroczyli hitlerowskie Niemcy więc było bardzo ciężko cokolwiek zrobić tym bardziej rozgrywać mecze. Jednak taki rozwój wydarzeń w niczym nie przeszkadzał piłkarzom, którzy jak tylko mogli to rozgrywali mecze, oczywiście w tajemnicy. Bardzo często przerywano mecze z powodu strachu o tzw. "łapanki". Wszelkie rzeczy należące do klubu znajdowały się u kibiców, działaczy lub w specjalnych miejsc, do których nikt nie miał dostępu. Pierwszy mecz w okupowanym Kraków odbył się 22 października 1939. Zagrały drużyny Wisły Kraków i Krowodrzy, Wiślacy wygrali pewnie 3:1. Pierwszym turniejem jaki został zorganizowany były Mistrzostwa Okupowanego Krakowa. W zawodach wzięły udział drużyny m.in "Białej Gwiazdy, Garbarni, Sparty, Cracovi itp. Wisła Kraków bardzo pewnie wygrała te mistrzostwa zdobywając 52 gole i tracąc tylko 8. Nie wiele później odbył się kolejny turniej i znów trium Wiślaków. Strach był co raz większy, częściej dochodziło do łapanek więc postanowiono przenieść zawody poza miasto Kraków. 2 lata przed zakończenie II Wojny Światowej odbyły się III Mistrzostwa Krakowa. Wtedy wystartowało 18 drużyn i w finale znaleźli się odwieczny rywale - Wisła kontra Cracovia. Po bardzo zaciętym meczu zwyciężyły "Pasy". Już rok później "Wiślacy" odegrali się na Cracovii i tytuł wrócił do nich. Po zakończeniu wojny, a dokładniej 28 stycznia 1945, kiedy miasto było już wolno ponownie zorganizowano derby Krakowa. Znów nasze zwycięstwo tym razem 2:0.

45-64

Zaznaczę na początku, że nasza ukochana drużyna nazywała się wtedy Gwardia Kraków, a nie jak dziś Wisła. Jednak będę używał dzisiejszej nazwy.Na mecze "Białej Gwiazdy" przychodziło co raz więcej widzów. Największą popularnością cieszyły się derby Krakowa pomiędzy właśnie Wisłą i Cracovią. Jedną z większych frekwencji zanotowano w meczu ze Spartą Pragą kiedy na trybunach zgłosiło się 20 tysięcy fanów. Wówczas jednak każdy musiał uważać na swoje sprawy, ponieważ padały zarzuty za współprace z hitlerowcami i służbami, które współpracowały z III rzeszą. W tym okresie Wisła raz zmieniła trenera z Altura Warnera na Josefa Kochynka. Pod wodzą tego właśnie szkoleniowca Wiślacy nie mieli sobie równych w rozgrywkach ligowych, wygrywając az 3 razy mistrzostwa Polski i raz mistrzostwo ligi. Do tego sukcesu przyczynili się między innymi takie znakomitości jak Józef Kohut, "Messu" Gracz i Jerzy Jurowicz. Po pasmach zwycięstw i sukcesów przyszły jedne z najgorszych chwil w "naszej" historii.W miarę liczyliśmy się jeszcze o mistrza, ale z czasem było co raz gorzej co przypieczętowało porażką z odwiecznym rywalem Legią Warszawa 0:12 na wyjeździe. W sezonie 1963/1964 zaliczyliśmy spadek do II ligi, kiedy w ostatnim meczu zremisowaliśmy z Górnikiem Zabrze 3:3. Przez kolejne 2 sezony nie wygraliśmy ligi, ale w 1944 udało się to i tytuł powrócił do Krakowa i rzecz jasna do "Białej Gwiazdy". W ostatnim roku wojny, ale kiedy jeszcze wojna trwała zostały rozegrane derby Krakowa pomiędzy Wisłą i Cracovią. Wiślacy wygrali 2:0.

65-82

Wszyscy bardzo mocno przeżyli spadek do drugiej ligi, i na pewno nie przyjmowali do tego do wiadomości. Piłkarze będąc pod presją niezbyt długo siedzieli w niższej klasie rozgrywkowej bo już w sezonie 1964/1965 awansowali do I ligi zajmując pierwsze miejsce w lidze. Pierwszy sezon po awansie był świetny Wisła Kraków zdobyła wicemistrzostwo kraju. Później w sumie już tak wesoło nie było, bo "Biała Gwiazda" zajmowała raczej miejsca w środku tabeli. Wtedy jednak pojawili się panowie "K", którzy później tworzyli słynny atak " 3 K" czyli Kapka, Kazimierz Kmiecik ( więcej w Alei gwiazd ) i Kusto. Do drużyny doszli również Ryszard Sarnat, Antoni Szymanowski, Adam Musiał, a później Andrzej Iwan i Adam Nawałka. Dodam  jeszcze, że Kazimierz Kmiecik przyszedł z rywala zza miedzy czyli Cracovi, Kmiecik jest do dziś związany z Wisłą, a mianowicie jest drugim trenerem młodej Wisły Kraków. Teoretycznie mieliśmy jeden najmocniejszych składów w Polsce jak nie najmocniejszy, ale niestety udało się tylko raz zdobyć mistrza w roku 1978. Wydawało się, że drużyna się ustatkuje, ale jednak w następnym sezonie zajęliśmy dopiero 13 lokatę. Zaczęło się robić nieciekawie i w roku 1985 zaliczyliśmy drugi spadek...

83-98

W tym okresie kibice Wisły Kraków mogli na prawdę narzekać. Po powoli wygasającej erze trio "3 K" w klubie zauważono bardzo nieprzyjemną atmosferę, która przeniosła się na wyniki w rozgrywkach ligowych. Jak na początku lat 80 jeszcze jako taki liczyliśmy się to 5 lat później spadliśmy do II ligi.13 czerwca 1988 roku nastąpił przełom i w ostatnim meczu sezonu z Resovią (0:1) Wisła znalazła się ponownie w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po powrocie do I ligi jednak nikt na nas nie stawiał i miał rację, bowiem zajęliśmy dopiero 12 miejsce. W utrzymaniu w ekstraklasie pomogły nowe gwiazdy zespołu - Kazimierz Moskal i Tomasz Dziubiński jednak ten pierwszy później został sprzedany do Lecha co poważnie odbiło się na atmosferze w klubie. W 1991 r. wreszcie po 14 latach Wisła znalazła się w czołówce polskiej ligi i zajęła miejsce na podium zdobywając brąz. Do następnego sezonu Wisła Kraków przystępowała z ogromnymi ambicjami jednak graliśmy przeciętnie, a nawet źle. W jednym z meczów zostaliśmy upokorzeni u siebie przegrywając z odwiecznym rywalem - Legią Warszawa, aż 0:6. W sezonie 1993/1994 znów nie było dobrze i musieliśmy się "zadowolić" 15 lokatą. Później znów spadliśmy do o klasę niżej jednak banicja nie trwała zbyt długo bowiem do klubu przyszedł Henryk Apostel i wyciągnął "Białą Gwiazdę" z dołka. Wydawało się, że jest "krok po kroku" Wisła powoli odzyskiwała swój potencjał i tak było, bo po powrocie do Ekstraklasy przez pierwszą część sezonu graliśmy bardzo dobrze i na jesień spokojnie utrzymywaliśmy się na miejscu siódmym. W końcówce było troszkę nerwowo, ale wszystko skończyło się dobrze. W sezonie 1997/1998 do klubu doszedł "ktoś" kto pomógł kulejącej Wiśle i nastąpiła nowa era w dziejach zespołu spod Wawelu !


98-?

W 1998 roku zaczęła się nowa, piękna era w historii Wisły Kraków. do klubu wkroczyła wielka firma - Tele Fonika, która spłaciła wszystkie długi klubu, które opiewały na ponad 3 mln złotych. Oprócz tego zadbano również o infrastrukturę. Przebudowano trybunę i odnowiony siedzibę klubu. Trenerem klubu został Wojciech Łazarek, który sprowadził do klubu takie przyszłe gwiazdy jak Radosław Kałużny, Kazimierz Węgrzyn, Ryszard Czerwiec, Grzegorz Niciński, Krzysztof Bukalski. Odeszli natomiast piłkarze starszego pokolenia, jednak Ci najważniejsi zostali jak np. Tomasz Kulawik, który został mianowany kapitanem zespołu. "Biała Gwiazda" została całkowicie przebudowana i w kolejnym sezonie oczekiwania były wielkie. Tym razem nie ratowaliśmy się przed spadkiem, a walczyliśmy o pierwszą trójkę i udało się zdobyć brąz. Kolejny sezon to znów zmiany, tym razem na stanowisku trenera, którym został Franciszek Smuda, jednak nie został on zbyt dobrze przyjęty pod Wawelem. Kibice jednak szybko przekonali się o jego wielkich umiejętnościach trenerskich, ponieważ Wiślacy zdobyli upragniony od dawna tytuł Mistrza Polski. Na dodatek przewaga nad drugim była tak ogromna, że na kilka kolejek przed końcem Wisła zapewniła sobie tytuł Mistrza Kraju. "Biała Gwiazda" zachwyciła bardzo dobrą skutecznością zwłaszcza dzięki Tomaszowi Frankowskiemu, który zdobył 21 goli i został królem strzelców. Wszystko było pięknie jednak do czasu, kiedy kibole dali popis swojej siły ( podczas meczu z AC Parma ) i przez nich musieliśmy pauzować w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Ambicje klubu w następnym sezonie były bardzo duże i po słabszych wynikach zespołu zwalniano kolejnych trenerów co odbiło się na rezultatach w lidze. Zajęliśmy wtedy drugie miejsce i dotarliśmy do finału Pucharu Polski, gdzie ulegliśmy Amice Wronki. W następnym sezonie w barwach Wisły grali nowi zawodnicy np. Maciek Żurawski, który grał z "Frankiem" w ataku, zobaczyliśmy również Kosowskiego i Głowackiego, ci właśnie zawodnicy przyczynili się do zdobycia kolejnego Mistrzostwa  w 2001, a królem strzelców został ponownie Tomasz Frankowski. Wisła Kraków potem już cały czas plasowała się w górnej części tabeli. Od 2001 roku udało się zdobyć 5 Mistrzostw Polski (2003, 2004, 2005, 2008, 2009). Ten ostatni smakował najlepiej, bowiem sprawa tytułu rozstrzygała się do ostatniej kolejki jednak podopieczni Macieja Skorży ograli u siebie Śląsk Wrocław i obronili tytuł z 2008 roku.